Sabah okula gitmek üzere tren istasyonuna gittim. Yabancı bir çift de benim gibi tren bekliyordu. Sanırım Slav kökenliydiler. Neyse bindik trene bu çiftle karşı karşıya oturduk. Bir yandan konuşuyorlar, bir yandan insanları izliyorlar. Evet, o an benim için bir görev bilinci oluştu. Türk halkını yabancılara çok iyi tanıtmalıydım.

Çantamdaki “Charles Dickens” kitabını çıkarttım. Okumaya başladım. (işte biz Türkler trende bile kitap okuyoruz çok kültürlüyüz) Ardından telefonumdan klasik müzik açıp kulaklığımı taktım. Ama sesi son ses açtım ki duysunlar. (ah biz Türkler kendi kültürümüzün yanında modern batı müziğine de pek aşinayızdır) Kah kitabı okuyup birşeylerin altını çizer gibi yapıyorum, kah klasik müziğin ritmiyle ayaklarımı haraket ettiriyorum. Yabancı çift elimdeki kitaba bakıp birbirlerine bir şeyler söylüyor.

Sonra bu beni kesmedi tabi. Çantamdan yaprak testlerimi çıkardım. İçlerinden en grafiklisini-şekillisini seçtim. Yanımdaki arkadaşımla bu test üstüne bilimsel bir sohbet yapıyormuş gibi davrandım. Kah elimle bir parabol grafiği çizer gibi yapıyorum, kah einstein,  newton diyip duruyorum. Yabancı çift bize bakıyor “oh very nice” anlamında kafa hareketleri yapıyorlar. Daha sonra çift trenden indi. Normal hayatıma döndüm.