Sabah saat 10′da doktorla randevum vardı. Roaccutane kullandığım için aylık periyotlarla kan tahlili yaptırmam gerekiyordu. Bugün tam 30. günümdeydim. Hastaneye gittim sabah. Ancak ben kan görmeye dayanamayan biriydim o yüzden de çok korkuyordum. Küçük bir odaya aldılar beni. Korkuyordum ama bir şey de diyemiyordum çünkü dışarda sırada yaklaşık 10 kişi vardı.
Neyse kafamı başka tarafa çevirdim kanı verdim. Ama korkum hala geçmemişti. Karnım da çok açtı zaten. Band yapıştırdı koluma. Biraz sağa sola gittim geldim işlemleri falan yaptırdım derken birden böyle bir ateş bastı durdum kaldım öyle. Sonra gözlerim kararmaya başladı göremez oldum. Durumu farkeden bir hemşire koluma girdi iyimisiniz beyefendi dedi. İyiyim iyim dedim kapıya doğru yöneldim yine durdum.
Artık duyamıyordum da söylenenleri. Görme yetim zaten gitmişti. En son hissedemez olunca yere yığılı verip bayılmışım. Gözümü açtığımda bir yerde yatıyordum başımda 2 hemşire bir de hasta bakıcı vardı. Biri tansiyonumu ölçüyor diğeri de kolonyalı pamuk koklatıyordu. Yaklaşık 4 dakika baygın kalmışım. Oranın kantininde yemek yiyip kan şekerimi yükselttikten sonra eve döndüm. Güzel bir duygu değilmiş bayılmak ama ilk seferimdi güzeldi
